Er brandt vuur.
Ge moet ni bang zijn: ’t is een goed vuur.
Één waar ge rond kunt zitten. Dat u warmt als ’t koud is.
Ge kunt er rond dansen als ge wilt of er met nen tak in koteren.
Er U in verliezen door te kijken hoe de vlammen bewegen en van kleur veranderen.
Ja, ’t is donker in de wereld maar ’t is omdat er vuur is, dat ge ziet dat ge ni alleen zijt.
Rond het vuur zit heel het dorp. En als ge groter woont, zit heel ‘t stad daar.
Met wat fantasie zou ge zélfs kunnen zeggen,
dat heel de wereld rond dat vuur zit.
Iemand vertelt hoe het allemaal begonnen is.
Vanuit het grote niks.
Hoe een grote schildpad door de kosmos zwemt met op haar rug de wereld,
hoe een grote kever de zon oprolt en een wolf die zon opeet.
Hoe heel de werkelijkheid een toneelstuk is en wij,
het dorp, de stad, de wereld, daarin spelers zijn.
Iemand vertelt met blazers en met toetsen, met trommels en snaren,
met golven, met blips en blops, met gerikketik en getettertet
en met ballen bolle bekkens bugel en basson!
Gestudeerd en vanbuiten uitgevoerd maar ook ter plekke zelf bedacht en gemaakt.
LIVE!
Vertellen door te bewegen! Op een manier, jong, dat hebt ge nog nooit gezien!
Door te schudden en shaken, slow en up, up, up!
LIVE!
Allemaal LIVE! Dat is Engels voor levend!
Levend wordt u dat verhaal verteld en wordt u deel van dat verhaal! Levend!
Want Suske, sjoe en baby, wat hebben we vanavond- Kinneke toch, mama, broer en achterneef en buurmadam wat hebben we- En die mens die naast mij zat die ik nog ni ken, wat hebben we vanavond weer mee mogen maken?
We kunnen weer vertellen
over wat we hebben gezien, gehoord en gevoeld
over de wereld, over onszelf, over elkaar
daar aan ’t vuur.
Daar, met de wereld, rond het vuur.
Rond het goeie vuur.
““De kern van de waarheid was, verhalen was alles en alles was verhalen. Het was het begrijpen van uzelf. Dat ge begreep hoe de wereld draait, op de juiste manier en op een manier die niet juist was.”
Feiten zijn feiten, en laat niemand u iets anders vertellen.
Maar hoe interessant, deerniswekkend of belangrijk de feiten ook zijn: ‘feitelijkheid’ is geen kunst.
Een kunstenaar die aan feiten doet, is geen kunstenaar.
Kunstencentrum nona doet aan verhalen.
Nona heeft een zwak voor kunstenaars die vanuit noodzaak vertellen, die een unieke kijk op de wereld delen, in een vorm die verrast, verwart en liefst allebei. Artiesten die de grens tussen de wakkere wereld en die van de droom bewandelen. Die vertellen over de onder- en de bovenwereld op zo’n manier dat je niet meer weet wat boven of onder is.
Artistieke expressie is het verhalen van het onderbewuste, van onze dromen en nachtmerries. Het toont de wereld hoe die is, en is tegelijk een repetitie om ons voor te bereiden op wat ons te wachten staat. Daarom zijn muziek, theater, dans, beeldende kunst en alle kunstvormen daartussen zo belangrijk in een mensenleven. Daarom moeten we verhalen steeds opnieuw vangen en smeden, vertellen en weer doorvertellen. De neurowetenschapper Antti Revonsuo spreekt over ‘Threat Simulation Theory’: dromen en nachtmerries zijn simulaties om te leren omgaan met wat nog komen moet. Maar waar de droom een individuele beleving is, zijn verhalen een middel om dromen samen te delen.
Een eerste, gemeenschappelijke en waargebeurde droom die we delen, is die van een fusie: tussen kunstencentrum nona, theatergezelschap Abattoir Fermé en muziekplatform JazzLab. Abattoir Fermé is, intussen al meer dan een kwart eeuw, de verteller bij uitstek. Boud en onbevreesd, instant herkenbaar en eeuwig uniek. JazzLab speurt al meer dan dertig jaar naar de rode draden in de Belgische jazz: een ongemeen boeiende mozaïek, met dominante figuren en stromingen, maar ook eigenaardigheden en einzelgängers. Ook Contour Series, het jazzfestival BRAND!, onze openluchthappening BROEK, huisartieste Maja Westerveld en onze kersverse sociaal-artistieke werking Stamppot schrijven spannende nieuwe hoofdstukken in ons fusieverhaal. En uiteraard verwelkomt nona ieder seizoen oude bekenden met nieuwe titels, en begeleiden én presenteren we zij die (nog) op zoek zijn naar hun eigen signatuur.
Dankzij die spanwijdte mikken we breed bij nona: op de wereld en alles daarbinnen, daarbuiten, daaronder en daarnaast. Via muziek, dans en beeldende kunst halen we de wereld naar Mechelen en via de internationale coproducties van Abattoir Fermé en het netwerk van JazzLab presenteren we Mechelen in de wereld.
Ons nieuwe, gemeenschappelijke verhaal laat zich schrijven terwijl je het leest. Met kunstenaars die de pen vasthouden en die zweren bij ambacht, auteurschap en authenticiteit. We dromen in kleuren waarvan we het bestaan niet eens wisten. We verzinnen, schrijven en vertellen uit het hart, uit de buik, met verve en met moed, met inkt en modder, met andere tanden in, vanuit bed, met alleen koffie, bij het licht van één lamp en dat van de maan, met een kat in het donker die een muis verslindt en een tas koude koffie om drie uur ’s nachts, met in de verte een vos die jankt en het gehoest van de buurman die in zijn tuin een sigaret smoort.
“Aan ’t eind, zijn we allemaal verhalen,” zei Steven Moffat.
Laat niemand u iets anders vertellen.